Taylan Özgür KÖŞKER (Güne Özel Hikayeler)


KÜLEBİ

KÜLEBİ


             KÜLEBİ

           1997 yılıydı. Ankara´da Sıhhiye Köprüsü´nün altından geçiyordum. Elimde Adnan Ötüken İl Halk Kütüphanesi´nden aldığım Reşat Nuri Güntekin´in "Miskinler Tekkesi" romanı. İçimde anlatılmaz bir hüzün. Şiirlerini çok sevdiğim, 1996 yılında Ankara´da kitap fuarında yakından tanıma olanağı bulduğum insan. Bir konferans salonunda konuşmalarını can kulağıyla dinlediğim Şair Cahit Külebi. O da bu dünyadan göçüp gidenler kervanına katılmıştı.

           Hemen önümden beyaz gömlekli, elli-elli beş yaşlarında biri geçti. Gömleğinin sol yanına, siyah beyaz bir fotograf iliştirilmişti. Fotograftaki Cahit Külebi´ydi. Hafifçe gülümseyerek, gözlerim dolarak baktım. Cahit Külebi´nin cenazesi o gün Ankara´da kaldırılmıştı. 20 Haziran 1997.

           ÇARŞI

Mezarımı çarşının ortasına kazsınlar

Akça kadınlar

İnce kadınlar

Başucuma gelip ağlasınlar.

 

Mezarımı çarşının ortasına kazsınlar

Üstünden dostlar geçsinler

Çocuklar oynasınlar.

 

Ben öldükten sonra

Ben öldükten sonra

Dostlar yaşasınlar....

 

         Cahit Külebi´yi ilk kez ortaokulda tanıdım. Coşkulu bir sesle onun şiirini okuyordu sınıf arkadaşım. Duyduğum anda büyülenmiştim. Ancak, bunu sonraları daha iyi anlayacaktım. Şiirin adını da hiç unutmadım.

         YURDUM

1917 senesinde

Topraklarında doğmuşum.

Anamdan emdiğim süt

Çeşmenden tarlandan gelmiş.

Emmilerim hudutlarında

Senin için döğüşürken ölmüşler.

Kalelerin burcunda

Uçurtma uçurmuşum,

Çimmişim derelerinde.

Bir andız fidanı gibi büyümüşüm.

Topraklarının üstünde.

 

Koca koca kamyonlara binmişim.

Daha büyük şehirlerine

Okumaya gitmişim.

Eşkiyalar yolumu kesmiş,

Alacak şey bulamamışlar.

Topraklarının üstünde

Top oynamış, aşık olmuş, düşünmüş,

Ahbap edinmişim.

 

Kederlendiğim günler olmuş

Naçar dolaşmışım sokaklarında,

Sevinçli günlerim olmuş

Başım havalarda gezmişim.

Bağrımı açıp ılgın ılgın

Esen serin rüzgarlarına,

İlk defa kıyılarından

Denizi seyretmişim.

Issız çorak ovalarında

Günlerce yolculuk etmişim.

 

Ağladığım senin içindir

Güldüğüm senin için

Öpüp başıma koyduğum

Ekmek gibisin...

 

           Külebi, Tokat´lıdır. Niksar.

           Yaşadığım yere diğer kentlerden göçle gelen insanların büyük kısmı Tokatlı. Acaba bu yurdun tertemiz, süt gibi dilini şiirlerinde hissettiren Külebi´yi ne kadarı tanıyordur? Merak ediyorum. Cahit Külebi´nin her şiiri bir Anadolu Türküsü gibidir. Tokat´a Doğru şiirinde olduğu gibi.

           TOKAT´A DOĞRU

Çamlıbel´den Tokat´a doğru

Tozlu yolların aktığı ırmak!

Ben seni çoktan unuttum!

Sen de unuttun mu, dön geri bak.

 

Atların kuyruğu düğümlü,

Bir yandan yağmur yağar, ıslak...

Bir yandan hamutlar şak şak eder,

Bir yandan tekerler döner, dön geri bak.

 

            Yalınlık, içtenlik, doğallık akar şiirlerinde. Tıpkı bir akarsu gibi. Pırıl pırıl akar.

            Ve bir gün şu dizeleriyle beni İzmir yollarına düşüren de Cahit Külebi´dir.

 

            İçimde bir şeytan var, diyor ki:

            Aklına ne gelirse yapsana...

              ÖZLEM

Şimdi tarlalarda güneş vardır,

Karlar donmuştur otların uçlarında,

Artık akşamları dinlenemem

Başım avuçlarında.

 

İçi korku dolu kış gecesi

Hiç yatağın yok mu sıcak!

Dağları dolduran kır çiçeği

Hangi rüzgârlar seni koklayacak!

 

Saçlarımı kesip rüzgâra atacağım!

Ta ki haber götürsün bir gün sana!

İçimde bir şeytan var, diyor ki:

Aklına ne gelirse yapsana.

 

              İnsanı insana en çok yaklaştıran şey şiirdir. Yurdumun tüm güzel ve yürekli şairlerinin değerini bilmek ve hiçbir vakit onları yitirmemek gerek.

 

               ÇİÇEKLE KONUŞMA

Artık ne pencerem var seni koyacak

Ne masam

Sevgilim de yok bu şehirde

Çiçek seni alıp ne yapsam...

            Ankara´daki konuşmasında dinlediğim Cahit Külebi, seksenli yaşlarına merdiven dayamıştı. Kendini şair sanan kimilerinin şiirlerinden örnekler veriyordu: "Gözünü şiir bürümüş!"  diye bir dizesi aklımda kalan şiiri okumuş, bu da salonda gülüşmelere yol açmıştı. Külebi, şiir yazmanın o kadar kolay olmadığını buna benzer onlarca örnekle anlatmıştı.

              İKİNCİ KİŞİ

Bazı karşıma çıkıyorsun,

Tanıyacak gibiyim seni.

- Gel biraz konuşalım, diyorum.

Cevap vermiyorsun.

 

-Ellerin titrer miydi eskiden?

Dumanlı mı görüyordu gözlerin?

Padişahlar gibi hayal mi kurardın?

De bana, diyorum, susuyorsun.

 

-Kitap okumayı severdin,

Kırlarda dolaşmayı, bahçeler

Bilmediğin kadınlar gibi miydi?

Söyle, diyorum, duruyorsun.

 

-Atlarla, insanlardan daha çok

Yoldaş mıydın çocukluğunda?

Neyledin hepsinin yokluğunda?

Diyorum, ağız dil vermiyorsun.

 

- Nasıldı ilk gurbete çıkışın?

Kıyısına ilk vardığın deniz?

Koynuna ilk girdiğin kadın?

Ağzına ilk sürdüğün kadeh?

Nasıldı delice çalıştığın

Delice eğlendiğin geceler?

Bir tutam yonca gibi tertemiz

O kıza aşık olduğun günler

Nasıldı? diyorum, gülüyorsun.

 

Yorgunum şimdi, yorgunum çok!

Bir de sen cevap vermiyorsun.

Kolundan tutmak istiyorum, fayda yok;

Bırakıp beni gidiyorsun.

         Şiir, bir fiyakadır demişti Attila İlhan. Fiyakasız kalmamanız dileğiyle...



  • Perşembe 13 ° / 2 ° Bulutlu
  • Cuma 8 ° / 4 ° Bulutlu
  • Cumartesi 8 ° / 3 ° Bulutlu

Balıkesir

20.02.2020

  • İMSAK 06:26
  • GÜNEŞ 07:49
  • ÖĞLE 13:27
  • İKİNDİ 16:27
  • AKŞAM 18:56
  • YATSI 20:14
  • BIST 100

    119.196%-0,32
  • DOLAR

    6,0868% 0,04
  • EURO

    6,5799% 0,03
  • GRAM ALTIN

    315,12% 0,77
  • ÇEYREK ALTIN

    519,948% 0,77