Anlaşıldı mı?
Mesele şu.
Bu ülkenin sevenleri bir tarafa, sevmeyenleri bir tarafa…
Ben ülkemi seviyorum, sizi bilmem.
Ülkenin insanlarını, doğasını, hayvanlarını seviyorum. Şu koyun güzelliğine bakın, şu meşe ağaçlarına, şu çam ağaçlarının güzelliğine, şu kestanelere, şu ıhlamurlara, şu denize düşen çınar ağaçlarına bakınız. Şu koyu, şu güzelim kumsalı betonlaştırmanın, birkaç kişiye villa yapmanın derdindeler. Birkaç soytarı kılıklı kapitalist bozması! Bu güzelim ormanı mı buldun RES dikecek be adam, sevgi noksanı, aç gözlü adam! Bir de milliyetçi geçinir, dindar geçinirsiniz.
Bu ülkeyi sevenler bir tarafta, sevmeyenler bir tarafta.
Öyle bir trajedi yaşanıyor ki, ülkemin tüm güzelliklerini, varlığını yok etme trajedisi suya, havaya, toprağa ölümcül zehir atmanın, her şeyi yok etmenin yarışı içinde bilinçsiz, zavallı insanlar! Daha çok tüketim, daha çok üretim sarmalının yok edici döngüsünde, bu güzelim toprakları mahvediyor, yaşanmaz kılıyor tüm canlılara. Ne uğruna, para, para, para…
Her şeyi kazıyoruz, altın, gümüş bulmak için. Her yere HES, her yere RES yapıyoruz. Yarardan çok zarar vermenin, yıkıcılığın boyutunun kötülüğünü göremiyoruz. Gönül karanlığına dalıp gidiyoruz.
X X X
Mesele şu.
Bu ülkenin sevenleri bir tarafta, bu ülkeyi çıkarları için parsel parsel kullanan bir avuç çıkarcı bir tarafta.
İnsanları böle böle, birbirlerine düşürerek, düşman yaparak, kırdırarak, sömürü düzenlerini sürdürmenin en alçak uygulamasını yapan acımasızlar! Bir tarafta ERDEM, ONUR, SEVGİ, SAYGI, DOSTLUK, KARDEŞLİK, DAYANIŞMA, BİLİM AŞKI, ÇAĞDAŞ OLMA, LAİKLİK gibi insana yakışır, insanı insan kılan duygular, bu duyguları besleyen insanlar, bir tarafta tüm duyguları yok etmek, köreltmek isteyen bir avuç çıkarcı, satılık, iç sömürgen…
X X X
Mesele şu.
Sorun, bu ülkeyi sevenlerle, sevmeyenler arasında. Ülkeyi sevenler ne kadar çoğalırsa, o ülkenin geleceği o kadar aydınlık, güzel olur.
SEVENLER BERİ GELSİN!
