Taylan Özgür KÖŞKER (Güne Özel Hikayeler)


ŞİİRLİ DÜNYA

ŞİİRLİ DÜNYA


Ak bir karanfil gibi çatlayıp da çekirdek

                                               Atom bahçelerine yürüyünce aydınlık

                                               Yalnız meraklıları değil bütün insanlık

                                               Şiirin aynasında kendini seyredecek...

                                                                       Nazım Hikmet

            Yurdumun en büyük değerleridir şairler. Elinde bastonuyla gelirdi. Tertemiz, onurlu, dimdik ve saf saf tenhalarında şiir okuyan şairlerin duruşuyla dururdu Mustafa Şerif Onaran. O güzel sesiyle, doktor duruşuyla okurdu şiirin en güzel büyüsüne dalarak.

            Edebiyata ilgisi henüz çocukluk çağlarında başlamıştır. Sözün büyüsüne daha o zamanlarda kapılmıştır. Değil mi ki söz sanatları, sanatların en etkilisidir. Onunla dünya başka bir dünya olur. Müzik başka olur, yaşam başka olur, kuşlar uçar, gökyüzü mavinin en güzel tonuna bürünür, gece yıldızlar pır pır eder. İnsana yaşama sevinci verir. Sonsuz bir hoşgörü kaplar her bir yanı. İnsanlar ağlar, insanlar güler, aşık olur, sıkılır, dertlenir. Çiçekler, naneler, pürenler tüter. Ormanın fısıldayışları kulaklarımıza gelir.

            Şiir,bir aydınlanmadır. Attila İlhan´a göre, Şiir, bir fiyakadır.

                                               ne vakit maçka´dan geçsem

                                               limanda hep gemiler olurdu

                                               ağaçlar kuş gibi gülerdi

                                               bir rüzgâr aklımı alırdı

                                               sessizce bir cıgara yakardın

                                               parmaklarımın ucunu yakardın

                                               kirpiklerini eğerdin bakardın

                                               üşürdüm içim ürperirdi

                                               felâketim olurdu ağlardım

            Yılmaz Odabaşı´na göre herkesin para hesaplarına, çıkar ilişkilerine gömüldüğü bu dünyadan bir şairin hastane odasında sessiz sedasız çekip gitmesidir Yusuf Hayaloğlu...            

                                                Bazen acı dinmez, bazen de yağmur

                                               Sevgilim gülümse, her şey unutulur

                                               Suskunuz bu akşam üstü

                                               Hasrete yanmışız, neylersin

 

                                               Bir gün, bu mahzun sevdadan geriye

                                               Kalırsa, sadece o hüzün kalır..

                                               Sen de anladın ki yapa-yalnızız...

                                               Buluşmamız yasak,

                                               Görüşmemiz uzak...

                                               Devrilmiş kadehler gibi, dönüyor başımız,

                                               Neylersin...

 

                                               Ah güzelim,

                                               İncinmiş bir sesi vardır yağmurun;

                                               Yanaklarına vurduğunda hissedersin.

                                               Ve bir veda sözcüğü, saçlarına,

                                               Titreyen bir öpücükle dokunduğunda;

                                               Bu anı dondurmaya yetmez nefesin.

                                               Bir film sahnesi gibi

                                               Akar gider ayrılık,

                                               Neylersin...

 

                                               Biz zaten hiçbir romanda

                                               Kendi hayatımıza rastlamadık.

                                               Bütün şarkılar bizi yanlış anlatmıştı.

                                               Ve bütün bulmacalar yarım bırakılmıştı.

                                               Tenha sokaklarda üşüyüp durdu sırtımız.

                                               Oysa, tuttuğumuz balıkları bile

                                               Yeniden denize bağışlamıştık.

                                               Biz, hayata dair

                                               Hiçbir yanlış yapmamıştık...

                                               Neylersin...

            Ne güzel şiirler yazıyorlar, ne güzel mektuplar. Ne güzel resimler yapıyorlar. Bunca ağır yaşamın sitemini şiir çeker çünkü, resim çeker. Bunca ağır yaşamaya karşın yürekte saklanan umut da ancak şiire yüklenebilir, demiştir Gülten Akın...       

                                               Ah, kimselerin vakti yok

                                               Durup ince şeyleri anlamaya

 

                                               Kalın fırçalarını kullanarak geçiyorlar

                                               Evler çocuklar mezarlar çizerek dünyaya

                                               Yitenler olduğu görülüyor bir türküyü açtılar mı

                                               Bakıp  kapatıyorlar

                                               Geceye giriyor türküler ve ince şeyler..

            Yurdumun en değerlilerinden şairlerinden biri de Behçet Aysan´dır. Sıvas´ta yakılan bir temmuz sıcağında bırakıp gitmiştir bizi...  

                                               kırgınım, saçılmış

                                               bir nar gibiyim

 

                                               sessiz akan bir ırmağım

                                               geceden

                                               git dersen giderim

                                               kal dersen kalırım...

            Ve şu olağanüstü şiiri de bırakmıştır bu dünyaya...

 

                                               ÖRÜP İNCE BİR TIĞLA

                                              duvarda, solgun ışıklarla oynaşmada

                                               bir örümcek ve düşüncelerim

                                               ince bir tığla

                                               örüyor ağını, sessizce

                                               gün

                                               batıyor.

 

                                               kara battaniyeli

                                               bir ölü yürüyor sonra

                                               kireç döküntüleri ne kadar da 

                                               benziyor

                                               ona, öldürülmüş bir arkadaşının

                                               fenerini

                                               tutuyor, içli bir madenci

                                               şarkısıyla

 

                                               geçerken

                                               şehrin dikenli telleri arasından.

 

                                               limanda yük boşaltıyordu kardeşi

                                               dünya geniş

                                               pergeliyle

                                               yer

                                               açıyordu, onunla koşanların

                                               kalbinde ve bir gül ağacının

                                               tomurcuğunda yeniden açıyordu.

 

                                               sessizce

                                               gün

                                               batıyor, bir aşk bitiyordu

                                               bir aşk dağılmış

                                               bir gerdanlık gibi.

 

                                               sakallarım uzuyor, bir yara

                                               bir yara durmadan işliyordu

                                               kendini

                                               ben de

                                               çekiyordum

                                               derin ağlardan

                                               çekiyordum gölgemi.

 

                                               sevmiyordum artık

                                               ne sis çanını

                                               ne dağlalesini

 

                                               günlerim değiyordu

                                               ateşten bir dolunaya...

            Günlerimiz değiyor ateşten bir dolunaya...

               Yararlanılan Kaynak: Şiir.Gen.Tr



  • Perşembe 14 ° / 4 ° Bulutlu
  • Cuma 11 ° / 6 ° Sağanak
  • Cumartesi 15 ° / 0 ° Güneşli

Balıkesir

27.02.2020

  • İMSAK 06:16
  • GÜNEŞ 07:39
  • ÖĞLE 13:26
  • İKİNDİ 16:32
  • AKŞAM 19:04
  • YATSI 20:21
  • BIST 100

    115.171%0,00
  • DOLAR

    6,1602% 0,13
  • EURO

    6,7227% 0,38
  • GRAM ALTIN

    326,87% 0,89
  • ÇEYREK ALTIN

    539,3355% 0,89