Bandırma iskelesi ağaç direkler üzerine döşenen tahta ve kalaslarla yapılmıştı. Belediye, iskele rüsumu olarak kahveden, şekerden, pirinçten her çuval başına yirmi beş para, un çuvalından on para alırken, bu miktarı üç kuruşa, sekiz kuruşa kadar yükseltmişti.
Bandırma tüccarları bu durumdan çok yakınıyorlardı. Belediyenin ticaret mallarından aldığı yüksek vergiyi anlatan, Karesi Mebusu Abdülaziz Mecdi Efendi ile Ali Galip Bey’in 14 Şubat 1910 tarihli önergesi Dahiliye Nezaretine havale edildi
1907 yılında Bandırma
1912 yılının Ekim ayı ortalarında Bandırma’ya gelen Nimet ve Manosis vapurları Çanakkale Tümeni’ni alıp, Tekirdağ’a götürürken, Edremit, Plevne, Heybeliada ve Bezmialem vapurları da askeri nakliyat yapıyorlardı. Fransız şirketi Marmara Express Line’a ait “Express I” ve “Express II” vapurları da İstanbul ile Bandırma arasında sefer yapıyordu.
Patriyotic Şirketi; Osmanlı ticaret odasına kayıtlı 20 bin lira sermayeli bir Osmanlı Anonim Şirketi olarak kayıtlı olsa da yabancı sermayeli bir şirketti. Çalıştırdıkları bütün vapurlar kiralıktı. Devletler hukukuna göre; karasularımızda yapılan yolcu ve yük taşımacılığının vatandaşlarımıza ve vapurlarımıza ait olması gerekiyordu.
Ancak fiili durum böyle değildi. Yabancılara Marmara’nın limanları arasında yapılan seferlerin Osmanlı’ya ait olduğu anlatılsa da elçiliklerin itirazı ile karşılaşılıyor ve kararlar uygulanamıyordu. Harbiye Nezareti’nden bildirilen ve Dahiliye Nezareti’nden, İstanbul Liman Dairesi aracılığı ile Marmara iskelelerine yabancı vapurların yanaştırılmaması için emir verildi.
