Adı Giono, Jean GİONO.
Pek tanınmayan bir yazardır.
Ama bir gün alegorik bir hikâye yazar.
“AĞAÇ DİKEN ADAM.”
Provence Alplerinde ıssız, kimsenin uğramadığı bir vadiyi ormana döndürmek için uzun yıllar çabalayıp duran bir yalnız adamın öyküsüdür bu.
Yüzlerce dönüm çorak alanı tek başına ağaçlandırmanın, orayı orman kılmanın mücadelesini veren ve kendisini bu ormanın sevdasına adayan basit bir insanın kısa öyküsü…
X X X
AĞAÇ DİKEN ADAM, ağaç sevgisini anlatan bir öykü olarak ünlenmiştir.
Elzear BOUFFİER adlı bu köylü, kuru ağaçsız bir vadide bir orman oluşturma/yaratma düşüne girişir. Gittiği, gezdiği yerlerden, değişik köylerden ağaç fidanları alır. Köyüne döndüğünde bu fideleri çorak vadinin düzlüğünden tepelere doğru ekmeye başlar. Her gün, ama her gün köyünden su götürüp fidanlarını sular. Bıkmasan, usanmadan.
Bu bitimsiz mücadele, bu sevda yıllarca sürer.
Yaşamının en büyük tutkusu, bu vadiyi bir ormana dönüştürmektir.
Diktiği ağaçlar büyüdükçe onları sever, onlarla konuşur ve dertleşir.
Her geçen yıl, dikim mevsiminde yeni yeni fidelerle, o çorak vadide bir orman oluşmaya başlar. Yıllar yılları kovalar, Elzeer BOUFFİER kendi ormanını yaratmıştır.
X X X
Sonra her zaman yaptığı gibi…
Bir dereciğin kıyısına oturur, azığını yer, kavalıyla bir köy havası tutturur.
Doğadaki tüm canlı konuklarını sofrasına davet eder.
Derenin şırıltısında, kavalın o güzel nağmesinde, ormanın yeşil bereketinde, cennetin içindedirler artık.
X X X
Alplerin yamaçlarında, köylerde yaşayan ve ormanın türküsünü dinleyen herkes AĞAÇ DİKEN ADAMIN bu kutsal öyküsünü bilir. Ağaç ve orman sevgisini aşılayan bu güzel insanı, Elzeer BOUFFİER’i herkes bilir.
ÇOBAN GİONO’nun
ORMANINDAN
HEP ONUN KAVALININ
SESİ GELİRMİŞ
KULAKLARA HÂLÂ
