Ne var, ne yok!
Nasılsın, iyi misin?
Balıkçı teknelerinin ardından aç çığlıkların ile uçuşup durduğunu görüyorum. Ama ne yazık ki, sadece balık kokusu var ağlardan gelen. Balık mı arayasın da bulasın. Kulakları tırmalıyor aç çığlıkların.
Arkadaşım martı, seni yine de kıskanıyorum. Özgürce uçup duruyorsun. Teknelerin üstünde, rıhtım boyunca, adalarda. İstediğin yere konup dinleniyor, poyraza salıyorsun çığlıklarını. Ne özgürlüğünü kısıtlayan var, ne de yüzünde maske. Özgürlüğün anlamını bir bilsen. Bak sana Zülfü Livaneli’nin şiirinden, “EY ÖZGÜRLÜK” şiirinden alıntılar sunayım:
“EN GÜZEL GECELERE
GÜNÜN AK EKMEĞİNE YAZARIM ADINI
TARLALARA ve UFKA
KUŞLARIN KANADINA, GÖLGEDE DEĞİRMENE
YAZARIM ADINI
KAPIMIN EŞİĞİNDE
KABIMA KACAĞIMA, İÇİNDEKİ ALEVE
ARZU DUYMAZ YOKLUĞA, ÇIRÇIPLAK YALNIZLIĞA YAZARIM ADINI EY ÖZGÜRLÜK!
Kısıtlı/sınırlı özgürlük saatlerinde, rıhtım boyunca turladığımda, senin yaşam kavganı izliyorum.
Tüketim virüsüne de yakalanmış biz insanlar, her şeyi yok ediyoruz doğada. Denizimizi kirlettik, balıkları yok ettik/kaçırttık bu sulardan, ormanımızı katlettik, RES çılgınlığında paranın cehennemine kapıldık, bizi var eden bu güzelim doğayı yok etme talanına girdik.
Ah, sevgili kardeşim martı, yokluk bir taraftan, virüs bir taraftan, erk ve gücün savunduğu korku girdabı bir taraftan. Canım çok sıkkın!
Seni çok kıskanıyorum, bilesin, uç uçabildiğin kadar!
Bir balık da kısmetin olur a, olmasa da bas çığlığını!
Denizin oynak dalgaları, gökyüzünün mavisi, ormanın poyrazı senin!
Uç uçabildiğin yerlere, özgürlük senin kanatlarında!
EY ÖZGÜRLÜK!
