Bayram deyince bir başına olmak mıdır yoksa yalnız hissetmek midir? Yalnızlık iyi midir? Yalnızca Allah’a mahsus mudur?
Kafamı kurcalayan birçok soruyla yine baş başayım bu gece. Nereden çıktı diye altında bir sebep aramayın rica ederim. Yazımın altına “hayırdır” falan yazarsanız, cevap veremem çünkü. Bayramdı ya, hani şu üç gündür. Düşündüm de kimlerin kapısı çalındı kaç kere? Kimlerin evinde şöyle hoş sohbetli, bitmesi istenilmeyen buluşmalar yaşandı? Ya da kimlerin sarmaları, baklavaları, çikolataları yenilemeden kaldı öylece? Ya da el değilmeyen ikramlıklara rağmen, belki de hiç susmayan telefonlar ve içten sohbetlerle geçti bayram. Belki de hastane köşelerinde hastasıyla zaman geçirmeye çalışanlar oldu. Belki de çok kalabalık ortamlarda olmasına rağmen sohbetin kendisini sarmadığı, yalnızlık hissine kapılanlar vardı. En kötüsü de bu bence. Ortam kalabalık ama sen yalnız hissediyorsun. Anlatılanlar sarmıyor, konuşacak konu bulamıyorsun. Senin kafan bambaşka yerlerde ama anlayan yok.
Ne diyeyim işte, çeşit çeşit insan manzaraları. Kimi “hazır tatil” deyip, otele gider, kimi bahaneyle “dinleneyim” diyerek kendisini eve kapatır. Tek bildiğim şudur ki, bayram, bizlerin çocukluğundaki gibi yaşanırsa anlamlıdır. Sabah asla yatılmaz, geç saatlere kadar. Bu ilk kuraldır mesela. Bayram sabahı, her an biri kapıyı çalacak diye hazırda giyinip bekler ev sahipleri ve ikramlıklar tabaklara konup beklenir. Eğer ailede, çevrede küçük sizseniz, bir an önce evden çıkıp el öpmelere, ev ziyaretlerine başlarsınız. Özellikle yaşlıların memnun olduğu bu ziyarette hayatınızın akışından, çocukların büyümesinden bahsedersiniz ve sonrasında eskiler yâd edilir. Bayram dışında gitmediğiniz, aramadığınız kişilerse bu yaşlılar, sitemlerine hazır olun derim. Hayat tecrübelerini paylaşırken sizlere, bu yaşlarda kalmayacağınızı ve sizin de ileride birilerinin aramasını, hal hatır sormasını, kapınızı çalmasını bekleyeceğinizi söylerler. Çok doğru ama kaçımız gereken değeri gösteriyoruz ki büyüklerimize? İşte yalnızlığı bir düşünmeli bu sebeple, herkes bu gece, bir kez daha diyorum, bayram henüz bitmemişken.
Tabii, bunu düşünürken yalnızlığı asla küçümsemek değil amacım. Nitekim ben çok severim yalnız olmayı. Kendimle baş başa kalmak, dinlenmek, sükûnet, yazmak, yaratmak için birçok şeye yeğlerim onu. İstersem keyif yaparım, istersem stres atarım ama yazarak, ama şarkı söyleyerek, bağıra bağıra.
Yalnızlık uzun sürerse can yakar. Ne olursa olsun, çevre ile anlamlıdır yaşamak. Konuşmak, paylaşmak, dokunmak, hissetmek…Denge meselesi yani her zamanki söylediğim. Kararında ise güzel! Yoksa tarifi zor.
Neyse işe lâfı daha fazla uzatmayayım. Amacım can sıkmak değil elbette. Siz yalnızca bayramı düşünün şimdi. Ne oldu, ne olsa iyiydi, bir süreç değerlendirmesi yapın. Umarım layıkıyla geçen bir bayramdır, geride bıraktığınız. Sizlere, arayıp soracağınız, kapısını çalıp elini öpeceğiniz, bir araya gelmekten mutluluk duyacağınız, ayrılmak istemeyeceğiniz ortamlarla dolu nice bayramlar diliyorum. Sağlıkla, huzurla, nicelerine…
