Sabah gözlerini açtığın o ilk anı hatırla. Henüz telefonun ışığı yüzüne vurmamış, henüz günün "görünmez efendileri" üzerine yüklenmemişken; o an, kendin olduğun tek andır. Ama hemen ardından o tanıdık ritüel başlar: Onaylanma arzusu, eksiklik hissi, bitmeyen bir yarın telaşı ve göğe tırmanan kulelerin gölgesine sığınma ihtiyacı. İnsan özgür doğar ama çoğu hayatını, kendi elleriyle inşa ettiği görünmez efendilerin gölgesinde, kölece geçirir. Kimi başkalarının onayına, kimi paraya, kimi güce, kimi ise devletin sunduğu o soğuk güvenlik vaadine… Fark etmez. İnsan, sınırları dışarıda olan bir şeye mutlak güç atfettiği an, kendi ruhunun tapınağını başka birinin avlusuna kurmaya başlar. Unutma ki; gerçek özgürlük, dış dünyadaki putları devirmekle değil, kalbin merkezindeki sahte otoriteleri tahtından indirmekle başlar.
Bugün modern şehir, bu sahte tanrıların en büyük mabedidir. Göğe yükselen o çelik ve cam kuleler, insanın kudretini değil, aslında içindeki derin korkuyu ve boşluğu büyütür. Işıklı caddelerde, hiç bitmeyen o tüketim döngüsünde insan, kendi zaaflarını bir başarı sanır. İnsan, kendi elleriyle yükselttiği kulelerin gölgesinde, ruhunun enkazını seyretmeye "başarı" diyor. Kur’an’ın ifadesiyle "kendi nefsini ilah edinen" modern birey; banka hesabındaki rakamı, sosyal medyadaki onay sayısını veya kariyer basamaklarını, ruhunu adadığı birer sunak haline getirir. Ancak Buda’nın o kadim uyarısındaki gibi; dünya, yangın içinde olduğunu fark etmeyenlerin, alevlerin ışığını güneş sanıp içinde dans ettiği, o hileli bir evdir.
Biz bu şehirlerde, kulelerin yüksekliğiyle kendi değerimizin arttığını zannederiz. Oysa her kat, kendimize biraz daha yabancılaşmamızın bir basamağıdır. İnsan, ruhunu bu kulelerin betonuna harcarken, iç dünyasında bir enkaz bırakır. İncil’de hatırlatıldığı gibi; “İnsana bütün dünya kazancını sağlasa ama kendi ruhunu yitirse, bunun ona ne faydası olur?”
Bakın etrafınıza: Işıkların çoğalması karanlığı bitirmez, sadece onu görünmez kılar; en yüksek kuleler, çoğu zaman bir unutuşun anıtıdır. Göz kamaştırıcı ekranların, paranın ve gücün o hipnotize edici ritmi, insanın içindeki o sarsılmaz özü sessizliğe gömüyor. İnsan, kendi elleriyle kurduğu bu şaşaalı dünyada, aslında kendi hapishanesini dekore ediyor. Günün sonunda, o en yüksek kulelerin gölgesine sığındığınızda, ruhunuzun o sızısı yine aynı kalıyor.
İşte bu noktada Krishana’nın Bhagavad Gita’da öğütlediği o feraset devreye girer: Gerçek özgürlük, geçici olanın cazibesine kapılmadan, eylemlerin içinde bile o değişmez hakikate tutunabilmektir. "Lâ ilâhe illallah" zikri, işte bu modern çağın "sahte tanrılarına" karşı bir devrimdir. Bu cümle sadece bir söz değil, ruhun kendi içindeki putları tek tek indirme operasyonudur. "Lâ ilâhe" derken, kulelerin ve paranın o sahte tanrılık iddiasını reddeder; "İllallah" derken, parçalanmış kalbinizi tek bir hakikate mühürlersiniz.
Bir gün, uğruna ruhunuzu harcadığınız o kuleler, o ışıklar, o başarılar karşınıza dikilir ve size hiçbir fayda sunamaz. İşte o an, büyü bozulur. İnsan anlar ki; şehir ayakta dursa bile, insanın içi yıkıldıysa kurtaracak hiçbir şey kalmamıştır. Gerçek güç, yükselmek değil, yeryüzünün sahte merkezlerinden kurtulup, kalbi hakikatin huzurunda durdurabilmektir. Dışarıdaki şehir durmadan yükselirken, asıl marifet kendi içindeki o kadim sessizliği ayakta tutabilmektir.
Şimdi dur ve kendine şunu sor: Bugün uğruna nefes tükettiğin o "görünmez efendiler" yarın göçüp gittiğinde, geriye kim kalacak? Şehirlerin ışığı elbet bir gün sönecek; o karanlık çöktüğünde, kalbinde tutunacak tek bir hakikatin var mı? Özgürlük, bir şeyleri kazanmak değil; asıl, o sahte yüklerinden kurtulup kendi özüne dönebilme cesaretidir. Bugün, kalbini o kulelerin gölgesinden çekip, sadece Hakikatin ışığına emanet etmeye ne dersin? Çünkü huzur, ancak sahte putların yıkıldığı o ıssız ve tertemiz topraklarda yeşerir.
Yazar Soner Atabek
