ESRA AKALIN BARBAROS
Bugün bir mikrofon uzatsak insanlarımıza ve desek ki, “Şu an hayattaki en önemli sorun ne sizce?”
Genci, yaşlısı, birçok madde sıralayacaktır, kendince önemli gördüğü sorunlara değinerek ve birçok ortak madde dile getirilecektir. Mesela geçim sıkıntısı, işsizlik, cinayetler, hastalıklar, genç yaşta ölümler, doğal yapının bozulması, iklim değişikliği, kadın hakları, çiftçi sorunları, hormonlu gıdalar, obezite, sahte belge düzenleyenler, yapay zekayı kullanarak uygunsuz paylaşım yapanlar, internette geçirilen zaman, bilgi kirliliği, çevre kirliliği, antidepresan kullanım, akran zorbalığı, düğün misali yapılan özel gün kutlamaları, cinsiyetlerde sapmalar, çarpık ilişkiler, bozulan aile yapısı, üretememekten çok tüketen toplum gibi bu liste uzar gider, tabii ki. Ancak dikkat ettiyseniz, madde çok. Yani bir iki şey yazıp bırakamıyor insan. Ne kadar düşünseniz, bir bu kadar daha ekleme yapmanız mümkün. Peki, küçükten büyüğe bu olumsuzluklar hayatımızı etkiliyor mu? Pek tabii. Hatta en can alıcı yerimizden etkiliyor. Sağlığımızdan! Hem ruh hem beden sağlığımız bu kastettiğim. Vücudumuza yansıyor, olumsuzlukların getirdikleri. Bedenimiz, yeterince enerjik değil, ruhumuz da yeterince huzurlu değil. Mutlu gibi görünüyoruz ama değiliz. “Umutluyuz” diyoruz ama değiliz. “Umutluyuz” diyoruz ama en küçük bir haber, yerle bir ediyor umudumuzu…
Hevesimiz, gördüğü ilk güneşle filizlenen ve yediği ilk fırtınada kırılan bir bahar dalı gibi. İçinizden, “Ne söyleyeceksen söyle, konuya gel artık” dediğinizi duyar gibiyim. Demem o ki, bunca olumsuzluk, bunca enerjiyi aşağıya çeken unsur varken, bir yolunu bulmalı ve mutlu olmanın yollarını artıracak alanlar açmalıyız diyorum. Bunu söylerken şuna da inanan biriyim elbette. “Mutluluk içimizde ve onu çekip çıkarmak bize bağlı.”
Evet, buna katılıyorum. Yoksa en güzel ortam olsa bile insan, gülmek, huzur bulmak istemezse ortamın ve diğer hiçbir şeyin anlamı yok.
Ancak şu bir gerçek ki, bizler, insanlar mutlu olsun diye alan açarsak, güzelliklerin ortaya çıkmasını sağlayabiliriz. Her yaştan, her birey, inanılmaz stresle yüklü. Yapaylıklar arasında sıkışıp kalmışız. Saatin emrinde koşturuyoruz. Saatler, günler birbirini kovalıyor. Bereketi yok yediğimizin, paramızın, zamanımızın. İşte durum böyle içler acısıyken, elimizde olan doğal güzelliklere dokunmasak diyorum. Bu bir rica gibi görünse de, aslında içten içe bir serzeniş. Zaten her yer beton. Yağmur yağınca akıp yolunu bulacağı toprak az. Nefes almak için egzoz dumanı olmayan ortam az. Çocukların özgürce koşup enerjilerini atacakları alan yok denecek kadar az. Kapalı spor salonlarında toplu olarak yaptığımız sporlarda arıyoruz sağlığımızı. Bunu derken de eleştirmiyorum, spor salonlarını. Tabii ki hijyeni, hava sirkülasyonu sağlanan salonlarda, aletlerle hareket eğitiminin fiziksel olarak sağladığını başka bir yolla kazanmak elbette zor. Demek istedim şu, ormanlık alanlarımızın özelleştirilip kuru binalarla donatılması konusu. Ne gerek var, böylesi bir uygulamaya? Eskiyen ve tadilatı mümkün olmayan binalardan geriye kalan arsalarımız yok mu kullanılabilecek? Ya da yeni araziler keşfedemez miyiz? Ormanlık alan için ne emekler veriliyor ki biz, ancak bir kısmının tanığıyız. İnsanlarımızın, ailece, para harcamadan birlikte zaman geçirilebileceği, annelerin, çocuklarını okula bıraktıktan sonra yürüyüş yapıp rahatlayabileceği, bisikletlilerin özgürce dolaşabileceği, şehrin bir adım ötesinde olmasına rağmen sessizliğin hâkim olduğu, kuş cıvıltıları eşliğinde, ağaçların gölgesinde serinliği sağlayan eşsiz bir ortam, General Balcı Çamlığımız, örneğin. Toprak ile buluşmanın mümkün olduğu, yağmur ya da rüzgâra rağmen tercih edilen harika bir huzur ortamı.
Şimdi bir düşünün, bu gibi ortamlarda zaman geçirenlerden zarar gelir mi bizlere, ülkemize? Öyleyse böyle alanları çoğaltmak gerekir, tüketmek değil diyorum ve herkesi bu konuda derince düşünmeye davet ediyorum.
Dünyamız, mavisi ve yeşiliyle güzel!
Hayat, mavi ve yeşilin getirisiyle anlamlı!
Bugünlerimizi ve yarınlarımızı anlamlı kılmak da bizlere bağlı…
