''Bolluğu Yönetemeyen, Kıtlığı Hak Eder''
Yağmur yağdığında herkes sevinir.
Ama çok az insan sorar:
Bu su nereye gidiyor?
Toprak suyu tutamıyorsa,
şehir suyu saklayamıyorsa,
akıl suyu planlayamıyorsa
orada bereket yoktur, sadece geçici rahatlama vardır.
Yağmur, gökten düşen bir mucize değil;
zamanında değerlendirilmezse
sessizce kaybolan bir imkândır.
İnsan, en büyük hatasını burada yapar:
Bugünü yaşarken yarını harcar.
Oysa su, sadece içilen bir şey değildir.
Su, bir toplumun ileriyi görme kapasitesidir.
Bir damla suyun boşa akması,
yalnızca teknik bir kayıp değildir.
Bu, düşüncenin yere düşmesidir.
Foça gibi rüzgârı sert, yazı susuz, kışı bereketli bir yerde
su, lüks değil
hayatın omurgasıdır.
Yağmur yağarken yapılan ihmal,
güneş kavururken çekilen çilenin hazırlığıdır.
Bir toplum,
yağmur yağmadığında değil
yağmur yağarken sınanır.
Çünkü gerçek akıl,
kriz anında değil
kriz yokken devreye girer.
Suyun biriktirilmemesi,
imkânsızlıktan değil
öncelik eksikliğindendir.
Beton düşünürken
toprağı unutmanın bedeli
susuzlukla ödenir.
Bir yerleşim,
doğayla savaşarak değil
onunla anlaşarak ayakta kalır.
Yağmurun hızla denize kaçması,
doğanın suçu değildir.
Bu, insanın yön verememesidir.
Biriktirilmeyen her damla,
gelecekten çalınmış zamandır.
Çünkü su sadece bugünü kurtarmaz,
yarını mümkün kılar.
Bir çocuk, yaz ortasında musluğu açtığında
su geliyorsa
orada görünmeyen bir akıl çalışmıştır.
Ama musluk kuruduğunda
hiçbir mazeret su üretmez.
Bir toplumun olgunluğu,
kışın ne kadar yağmur aldığıyla değil
yazın ne kadar hazırlıklı olduğuyla ölçülür.
Bereket, yağmurun miktarı değil
onu akılla tutabilme becerisidir.
Doğa görevini yapıyor.
Bulut geliyor.
Yağmur yağıyor.
Şimdi sıra insanda.
Yağmuru izlemek kolaydır.
Ama onu yarına taşımak
akıl ister, sorumluluk ister,
kendinden vazgeçip bütünü düşünmeyi ister.
Ve şurası nettir:
Bolluğu yönetemeyen toplum, kıtlıktan şikâyet etme hakkını kaybeder.
TİYANŞAN
