Uzakdoğulu bir yazardan aldım:
“Geleceğini düşünmeyen ve tartışmayan bir toplumun geleceği bilinir ki, zorluklarla dolu olacaktır.”
Çağımızda dünya, bizim de yaşayıp gördüğümüz dört temel dönüşüme tanıklık ediyor. Bunlar teknolojik değişim-bilimsel değişim-politik değişimler-sosyal, kültürel değişimlerdir. Bu devrimsel değişimler, üç yüz yıldan bu yana tüm dünyayı şekillendirmektedir.
Hele ki bizim de yaşadığımız son yüz yıl değişimin, yeni dev değişimler yaratmanın sancılarını yaşamaktadır.
X X X
Bilimsel teknolojik gelişmeler en çok toplumsal ekonomilere yansıyarak onu dijital ekonomilere, elektronik gelişmelere, ticaret ve bankacılıktan sanal şirketlerle birlikte hızla değiştirmiş, toplumsal küreselleşmenin kaçınılmaz etkileşim ve değişimlerini yaşamışlardır, yaşıyorlar.
Değişen, gelişen ve zorlaşan bu ekonomik ve sosyo-kültürel küreselleşmekten herkes yararlanmakta ama bazı ülkeler daha fazla yararlanmaktadır. Değişim öncüleri zenginlik, düşük, enflasyon, yüksek büyüme hızı sağlarken, değişime ayak uyduramayan ülkeler, işsizlik, üretim düşüklüğü, yoksulluk ve bozuk bir gelir dağılımı girdabında boğulmaktadır.
X X X
Bilinir ki bu büyük değişimde önemli olan var olan bilgiyi tüketmek değil, bilgi üretmektir.
Ülkemiz, bu büyük değişimlerin uyumsuzluğunda(değişimleri yakalayamama sancısı) zor yıllar yaşıyor.
Endüstri devrimini yakalayamayan Osmanlı İmparatorluğu tarih sahnesinden silindi.
Endüstri devrimini, bilgi çağı devrimini, dijital devrimi de yakalayamayan ülkemiz, hep bir sonuçsuz yarışın sancılarını yaşıyor, sömürülen ülke olmaktan da kurtulamıyor.
Ekonomist Şeref Oğuz şöyle der:
“Çağ, peşinde koşarak değil, önü kesilerek yakalanır. Ekonomiyi ithalata oturtmak, rekabet gücünü stratejik faktör olarak değerlendirmek gerekir.”
Gelişmiş ekonomilerle rekabetin gücü, altın zincir, eğitim-verimlilik-kalite halkaları kuracak, yaratacak, laik ve demokratik bir eğitimle yetiştirilecek nesillere bağlıdır.
Bizim ülkemizde sıraladıklarımın hiçbiri yok, ne yazık ki…
