Adam, karısının evde beslediği kediyi hiç istemezmiş ama kedi, adam eve gelince evin her yerinde… Koltuğa oturacak, kedi koltukta, masaya oturacak, kedi masada, evde geziyor, kedi de onunla beraber.
Adam bakmış, bu böyle olmayacak. Karısının karşı çıkmasına aldırmadan bir gün kediyi alıp, evden çok uzaklara bir yere bırakmış, tekrar eve gelmiş. Bir de ne görsün! Kedi, adamdan önce eve gelmiş, koltukta oturuyor. Adam, ertesi gün, kediyi yine alıp götürmüş ama bu kez biraz daha uzağa bırakmış ve eve dönmüş. Daha eve girer girmez beyninden vurulmuşa dönmüş. Kedi, yine kendinden önce eve dönmüş, kanepede uyuyor. Adam, ertesi sabah erkenden kediyi almış, bu kez daha uzakta bulunan ormanlık bir alana götürüp ormanın içlerine bırakmış ama kendisi, dönerken yolunu kaybetmiş ve bir türlü ormandan çıkamamış. Akşam olmuş, adam hâlâ ormanda ve çıkacak yolu arıyor. Yolu bir türlü bulamayınca çaresizlikle evini arayarak telefona çıkan karısına, “O şerefsiz kediye söyle, ben kayboldum! Gelsin, beni bıraktığı yerden alsın!” demiş.
