Martılar ki
Sokak
Çocuklarıdır denizin…
(Can Yücel)
Martılar, deniz kuşları…
Denizin mavisine tutkun, dalgacıklarına vurgun, poyrazın o serin esintisinde çığlık çığlığa dans eden martılar…
Yavru martıların telaşı, birbirleriyle kovalamaca oynamaları…
Yaşlı martılarsa, rıhtım boyu dizilmiş teknelerin kıçında pineklemiş genç martıların poyrazla oynayışını seyrediyorlar kıskançlıkla…
X X X
Adalardan bu yana devasa balıkçı tekneleri geliyor. Peş peşe. Yüzlerce martı da teknelere eşlik ediyor. Çığlık çığlığa! Balık kokusu da aldılar ya!
Rıhtımda ağ temizliği yapacak teknelerden onların da rızıkları. Çok balık düşecek denize. Bilmezler mi?
Denizin yoksulluğu, bereketsizliği martıları da açlık girdabına sürdü.
Denizin özgür kuşları martılar da çöplük kuşları kervanına katılır oldu.
Yazık ki yazık!
X X X
Martı çığlıkları…
Bana denizin mavisini, denizin o özgür kokusunu getirir.
Ben denizi görmeliyim.
Ben o martı çığlıklarını duymalıyım.
Dalıp gitmeliyim denizin maviliğine.
Rıhtımın taşlarını okşayan dalgaları dinlemeliyim. Düşlerim mavi mavi olmalı ve martılar uçuşmalı tepemde. Çığlık çığlığa, özgürce, kimseden korkmadan, karınları tok… Denizin kucağında.
DENİZİN SOKAK ÇOCUKLARI GİBİ…
