Toplum, dinsel inanç kıskacında, mezhepler, tarikatlar salvosunda, vakıflar
soygun sarmalında savrulup, duruyor.
Öyle bir savruluyor ki, sanki bu tarikat ve mezhepler sarmalının dışında kalanlar,
zavallı, yersiz-yurtsuz, terk edilmiş insanlar gibi algılanır oldu.
Toplum, tam bir aptallık, cahillik cinnetinde, şaşkın ördek gibi, ne yapacağını, ne olacağını bilmeden izliyor. İzlemekten başka bir şey de gelmiyor elinden.
Korku ve şaşkınlık.
X X X
Kapıkulu zihniyeti yüzyıl sonra yine hortladı.
Cumhuriyet yönetiminin yurttaş, vatandaş yapmaya çalıştığı, bu bilinç için yoğun devrimsel değişimler yaptığı Anadolu insanı Mevlevi gibi döne döne yine bir sultanın kulu, müridi oldu, çıktı.
Düşünmekten, soru sormaktan, örgütlenmeden korkan, muhalif olmaktan ödü patlayan,
İyilik yapmaktan, dayanışmadan, paylaşmaktan, karşısındaki insana—insan olana---
Sevgi ve saygı göstermekten çekinen insanlar…
Korku ve sessizlik.
X X X
Derken…
Bu kapıkulu, bu aptallık, bu cahillik anaforunda, o bir tarafında sakladığı isyankar tavrını da bir yumruk gibi vurmuyorsun yüzüme.
Erke kafa tutuyorsun.
‘’Dünyaya bir kez gelinir be’’ deyip, bu siyasal dinsel sömürü sarmalından kurtulmanın ateşini de tutuşturamıyorsun.
Hiç acelen yok.
Dedelerinin o isyankar ruhunun ateşini üfleyip duruyorsun.
Anadolu, sen nesin? Allahaşkına?
Dadaloğlu değil misin, Nesimi değil misin? Bedrettin değil misin?
X X X
Gözlerim görür, utanırım.
Okurum, gözlerim yaşarır.
Yazarım, yaz derim.
İnsanımla konuşur, sevinirim.
Öfkeyi ve kini sevgiyle yenmenin derdindeyim.
İnsanıma olan inancımı hiç yitirmedim.
X X X
Cehalet, bilge insanı korkutur.
Cehalet, küçük düşürür insanı.
Cahil ve korkağın bağırması, kendi korkusundandır.
Aydın ve bilge insan, insanlık mücadelesinde asla geri çekilmez,
Yenilgi diye bir kavramı bilmez.
