Ben ne suçluyum, ne günahkâr.
Hayır.
Doğaya ve insana karşı hiçbir suç işlemedim.
Ben İNSANIM.
X X X
Her şeye kan karıştı.
Acılar, feryatlar, ölümler, ölümler…
Her şey kirlendi.
Hava, toprak, su.
Ve insanın vicdanı.
Çok uzaklara kaçmak istiyorum.
ÇOCUKLARIN GÜLDÜĞÜ YERE.
X X X
Çocukluğum…
O dar sokakların yaşlı taşları da terk edilmişliğin sessiz acılarını yaşıyor.
Yıkık duvarlar şaşkın.
Kendimi arıyorum.
Bulamıyorum.
X X X
BANA VERİLEN DÖLÜN,
YANSIMASI HAYATIMDIR.
X X X
Doğada en güçsüz,
En zavallı, en zayıf olanın tepesine çöküyor.
Acıların ortak buluşma noktası, yoksulluk!
X X X
En muhteşem güzellik nedir, bilir misin?
Şu küçücük gezegende, dünyamızda yaşam denen mucizenin gerçekleşmesi…
Bu mucizeyi anlamayan, yaşamayan, görmeyene acırım.
X X X
Bu toplumun kutsal değerleri,
Dürüstlük, doğruluk, haklılık, emek, dayanışma, sevgi, saygı, paylaşım…
Bu değerler, yerlerini hırsızlığa, aldatmaya, yalana, yağmaya, acımasızlığa bırakıyorsa, o toplum çürümüştür.
Devlet de…
Ve tuz da kokmuştur.
