Baktım denizler bitmiş
Kumsal kan içinde
Kapılar gıcırtılı
Yollar ince yollar çakıllı yollar
Cansız parmakları gibi bir ölü elinin.
X X X
GÖZÜMLE GÖRDÜM BUNLARI
SESSİZ KIYIDA MAVİ
MARTI SESLERİ DÜŞERKEN ÜSTÜME.
X X X
Ve açıl
Duy çığlığını martıların
Tüyden hafif alır gider seni mavi
Zaman denen o külçede bugün yarın.
X X X
Nedir ki düşün!
Hep o tohum, hep o kök
Bir yastığa baş koyan ikizler gibi
Tek bir beşikte sallanır denizle gök
X X X
Zaman durur dalda, sensin sonsuz bilen
Küçük bahçen tahta balkon ve fesleğen
Ömür ve büyü, son masal kesilirsin.
Neden gözlerin nemli,
Ağladın mı ne?
Atlı bir şehzade sokakta, belinde
Hançeri, kitap yüzlü,
Ayın, gayın, sin….
X X X
Şiirler biter bir gün
Denizkestaneleri, kalır ahtapotlar
Fesleğenler camların arasında…
(*) Oktay Rİfat’ tan
