Değerli dostum, emekli öğretmen Mehmet Ali KILIÇ’tan aldım aşağıdaki şiiri.
Şiir, bir zamanlar Erdek’te öğretmenlik yapan, sayın Kılıç’ın da öğretmeni olan rahmetli Habibe SİMAV’a ait.
“Adım Erdek zeytini,
Tanıtayım kendimi,
Yeşilbaşlı zeytinim,
Besince de zenginim,
Hele düşün bir kere,
Var mı benim hiç dengim?
Odunumu yakarsın,
Yağımı da ararsın,
Çekirdeğim atılmaz,
Sabunumu kokarsın,
Para olur cebinde
Her işine koşarsın,
Karda, bağda, bayırda
Sepetinde ben varım…”
X X X
Böylesine kutsal, mübarek, verimli, zengin, yüzyılları dallarında taşıyan zeytin ağacının değerini bilmeyen, onu hor gören, küçümseyen, betona heba ettiren düşünceye acıyorum, lanetliyorum, kahroluyorum. Baraj diye, apartman diye, maden diye yok edilen zeytin ağaçlarının ahından, gelecek nesillerin bedduasından kurtulamaz bu doğa katilleri…
X X X
Şimdi Erdek’te zeytin zamanı…
Bahçe yolları, sabahın erken alacakaranlığından akşamın karanlığına, zeytin bereketine sığınan, umudunu ve kış günlerinin zorluklarını aşan güzel insanların muhabbetini taşır.
Telaş ve yorgunluk, sıcak bir akşam yemeği ve demli çayların içiminde unutulur gider.
X X X
Dostum, arkadaşım Mehmet Ali Kılıç, bir zeytin seferberliğinin bu küçük kentin insanının gelecek günlerini beklediğini ve her evin kutsal bir girdisi olacağını vurguluyor ve ekliyor:
“Zeytin mi?
Üç cümlecik sunumu:
BEREKET, SAĞLIK, VARLIK…”
