Cafer, komadadır. Yanında ise karısı.
Cafer´in gözleri nemli, kısık sesiyle karısına doğru bakar ve konuşmaya başlar:
"İlk işimden kovulduğumda yanımdaydın. İflas ettiğim gün oradaydın. Vurulduğum zaman gözümü ilk açtığımda seni gördüm. Trafik kazası geçirdiğimde hastanede hep baş ucumdaydın."
Karısı, takdir edilmenin mutluluğunda tabii.
Cafer, konuşmasını sürdürür:
"Şimdi komadayım ve ölüyorum. Yine baş ucumdasın. Sonunda anladım ama çok geç oldu. Yahu, sen ne uğursuz karısın!"
