Düşünür Albert Einstein, İkinci Dünya Savaşı günlerinde şöyle seslenir insan olanlara:
’’Çoğu insan, dünyanın gözleri ve kulakları önünde, oynanmakta olan hortlaksı trajedi-komediyi yarı korku içinde, yarı kayıtsız olarak izleyerek gündelik yaşamını sürdürüyor.’’
İşte o seyretmek…
Gözleri, kulakları, ağızları kapalı insanlar, Nazi faşistlerinin, İtalyan faşistleri ile birlikte dünyayı nasıl bir yıkım ve ölüme, korkunç bir felakete sürüklediğini yaşadı ve 60 milyon bu sessizlikte öldü.
Nazi faşist soykırımından sağ kurtulan en canlı tanık, Nobel Barış Ödüllü yazar Elie Wiesel ise şöyle yazar:
’’Sevginin karşıtı nefret değil, kayıtsızlıktır. İnancın karşıtı sapkınlık değil kayıtsızlıktır, sanatın karşıtı çirkinlik değil, kayıtsızlıktır, hayatın karşıtı ölüm değil, kayıtsızlıktır.’’
X X X
Bu nedenle diyorum ki, toplumsal olarak her kötülüğe kayıtsızlık faşizmi doğurur, faşizm de korkuyla beslenir, korku da kayıtsızlığı besler.
Korkunun olduğu toplumda da insan yoktur.
Beethowen, 35 yaşında ölür.
Ölür de unutulup gider mi?
Hayır.
Verdiği eserlerle müzik dünyasının ölümsüzleri arasına girer.
Onun eserlerinin tekrarı yoktur, ancak seslendirilir.
Ve Beethowen, hep var olacak, yaşayacaktır.
Fazıl Say, bu ünlü piyanist, besteci, müzik dünyasının ölümsüz bestekârının eserlerini çalar. Beş yaşında piyanonun başına oturur…
Bir grup yobaz, Fazıl Say’ın konserini tekbir sesleriyle basar.
Kan ister faşist yobazlar.
Çünkü faşizm denen insanlığa aykırı düzen, kültürsüz, sanatsız, insanı yücelten tüm insancıl değerlere karşı içinde kin ve öfke besleyen insanlarla beslenir, erk kurar.
Bilge insan, düşünür Ömer Hayyam’dan bir dörtlük aldım:
“Ey kara cübbeli, senin gündüzün gece
Taş atma dünyayı bilmek isteyenlere
Onlar Yaradan’ın sanatı peşindeler
Senin aklın fikrin abdest bozan şeylerde”
Ömer Hayyam’dan bu yana 1200 yıl geçmiş…
Yobazlık yeryüzünden silinememiş.
YAZIK!