Ülkenin birinde HOPTİRİNAM!
Soygunlar, hırsızlıklar, dolandırıcılar, mafya serserileri, tarikat vurgunları, din-ahlak adına yapılan rezillikler, kadın cinayetleri… HIRSIZLIKLAR ve GÖZÜ DOYMAZLAR ülkesi. Bitmedi kurnazlar, yalakalar, şarlatanlar, serseriler, zalimler… Bitmedi, TV’lerde ve tüm iletişim araçlarında bir yalan tiyatrosu oynanıyor. Herkes seyrediyor. Toklar eğleniyor, kafa buluyor, açlar kös kös seyrediyor. BANA NE SENDROMU toplumu zehirlemiş.
X X X
GERÇEĞİN TİTREK IŞIĞI, alacakaranlıkta kayboldu ve en çok da işte bu ışığın gün be gün sönükleşmesi korkutuyor insanı.
Okulsuz, eğitimsiz, kültür ve sanattan koparılan/uzaklaştırılan insanlar, korkunun o sinsi, o yok edici sessizliğine gömülmüş, en acı günlerini yaşayan insanlar…
X X X
Sorgulama, bilgi, beceri ve yeteneği elinden alınmak istenen insanlar tam bir şaşkınlık içinde. NE YAPACAKLARI BİLEMEYEN balıklar gibi savrulup duruyorlar, köpek balıklarının önünde. Kendilerine hep kurtuluş yolunu gösterecek, güzel, mutlu günleri vadeden bir KURTARICI LİDER bekliyorlar. Sessiz, sakin, dirençsiz, uysal. Kurtuluşun, o güzel günlere kavuşmanın kendi ellerinde olduğunu bilmeden. Bir gün öğrenecekler mi?
X X X
Saflık hastalığına tutulmuş/yakalanmış insanlar da, MERAK ve SORU ilacını tadıp, KRAL ÇIPLAK diyecekler mi?
İnsanların bu saflık sendromunu gidermek için aydınlar/entelektüeller/düşün adamları gece gündüz konuşuyorlar, yazıyorlar, dilleniyorlar.
GÜZEL GÜNLERİN YARATICISI İNSANLARIN, o güzel günleri kurması, bilim-sanat-kültür tuğlalarını hayat inşaatında kullanmaları yolunda çabalayıp duruyorlar.
BİR GÜN MUTLAKA
DİYORUZ YA…