“Yaşlılar Haftası” içindeyiz.
Bu şiirimi onlara adıyorum.
BÜYÜKLERİMİZ
Şahit olup da dünyanın bin bir haline
Savaşa, barışa, doğumlara, ölümlere,
Birçok duyguyu tatmışlar defalarca
Yaşam defterleri dolmuş sayfalarca
Yokluk çekmişler, aza tamah etmişler
Kaç evladı bir göz odada büyütmüşler
Her çeşit gıdanın organiğini yemişler
İmkân kısıtlı olsa da gülmeyi bilmişler
Her yer kitapla dolu ama bilemeyiz onlar gibi
Her yerde makine ama üretemeyiz onlar gibi
Sabır yok, tahammül yok bizler kolaya alıştık
Saygıyı da yitirdik sevemeyiz biz onlar gibi
Saçları pamuk gibi tabii yaşları var epeyce
Tutmaz olmuş bel ve dizleri kaslar incelince
Lakin taş çıkartır her biri yüzlerce gence
Onlara hürmet etmek en önemlisi bence
Biraz sohbet edelim, onlardan öğrenelim
Boşa geçirip günleri, ömrü tüketmeyelim
Varlıkları bize güç veren büyüklerimizin
Kadrini, kıymetini onlar sağ iken bilelim