Ruhunda maya eksik senin.
Eksiksin...
Ekmek; un ve sudan ibaret gerisi teferruat ama ruh mayasız olmaz .
Yaş maya, kuru maya diye sınıflandıramazsın ruhun mayasını. İyi yada kötü diye sınırlamaksa olası değil, parmak izi bu kadar çokken evrende.
Sen yaratılırken katılır o maya.
Sonradan katılamaz ruha.
Neyse mayan, ruhunda o mayalanır artık.
Kimi tuzla, kimi şekerle çoğaltır mayasını.
Öz ne isterse onunla.
Kendini bilmek; haddini bilmek budur.
Hakkın olduğunu boğazın yırtılana dek bağırsan bile haddin belirler seni.
Mayaya maya katılamaz mı?!
Neden olmasın.
Dene bakalım.
Korkma değişmekten.
Ama mucize bekleme.
Kiraz ağacında Gül bitmez unutma.
Ama ayva ağacıysan, muşmula aşılanabilir sana.
Mayaya maya katarken de sınırların var.
Haddini bil.
Özünü bil.
Can suyunu ne az nede çok ver özüne.
Kurutma az verip. Çürütme çok verip.
Dallanıp budaklanırken ruhunu özgür bırak, ama dümeni de verme.
Dalların budansa da başka ruhlarca olsun; budanmak çoğaltır, azaltmaz korkma.
Maya ve can suyu tamamsa; rengine karar ver artık.
Ebru yapar gibi ruhunu renklendir, çiçeklendir.
Şimdi dışına çık, bak bakalım sevecek misin eserini.
Sen sevmezsen kimse sevmez unutma.
Sev kendini...
Sev mayanı...
F.K.