Kendi bahçesinde dal olmayan biri
girmiş bahçeme ağaçlık taslıyor
X X X
BAK YÜZÜME, BAK SÖZÜME
DÜNYA KAÇTI GÖZÜME
ÇIKAMAZ.
X X X
Ne güzel insan vardı eskiden
çocukluğumuzu kaplamışlardı
bize masal anlatırlardı
cinlerden, perilerden
X X X
DÜNYANIN NÜFUSU İKİYE BÖLÜNÜR
YARISI SEN OLUYORSUN YARISI BEN
X X X
Saçların uçuşurdu rüzgardan
yanından seni seyrederdim
Güneş yakardı, deniz yanardı
Sen konuşurdun, dinlerdim
X X X
Bir sargın umut yakaladım onu
kuşandım.
Serin mavisi bir gökyüzü buldu onu
kuşandım
denize doğru sokaklar gördüm
onları da kuşandım
üstlerine üstlük seni kuşandım.
X X X
Haziranı temmuzu ağustosu bırak
bütün aylar denize çıkıyor artık
X X X
Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu
Birinciliği beyaza verdiler.