Şiir hırsızı(*)
İnsanın en görkemli yanı
Yaşamak ve susmak belki
İkisi de sevgiler kadar anlamlı.
X X X
Yalnız bir öfke ışıltısı kaldı
Gözlerimizin yorgun sularında
Yaşamak bir inat oldu artık
Yaşamak bir direnme oldu zulme.
X X X
Ne derenin çağıltısı duyulur ne kuş sesleri
Bulutlar bile silinip gitmiştir artık
Ürkütmüş seni bir ceylan gibi
Bu karanlık sular ve bu yalnızlık
X X X
Karanlığın karnında yitirdim
Sesim kör bir kuyuda unutulan Yusuf’tum belki.
X X X
Sımsıcak konuşurdum konuşunca
Irmak gibi rüzgar gibi konuşurdun
Yayla kokuşlu çiçekler açardı sanki
Çiğdemler güller mor menekşeler açardı
Sımsıcak konuşurdun konuşunca
Hâlâ koynumda resmin.
X X X
ÇİÇEKLİ BİR DAL
GİBİ UZANDI SEVDİĞİNE
VE YALNIZCA
AYRILIKLAR KORKUTTU ONU.
(*) Ahmet TELLİ
“Su Çürüdü”