İnsanların bana benzemelerini istemiyorum. Kimse kimseye benzememeli. Hayır. Bana benzemesin kimse. Ben de kimseye benzememeliyim. Kimse benim gibi düşünmesin, benim gibi konuşmasın, benim gibi yazmasın, benim gibi gülüp ağlamasın. Herkes başka olsun, başka başka olsun. Başka başka olan milyonlarca, milyarlarca insan. Aykırı düşünen, söz, yazı ve davranışlarla durmadan iç çatışma yaşayan insan topluluğu. Düşünce ve sözün çatışmasından en güzeli bulan topluluk. Herkesin “ben” olduğu, herkesin “ben” ile kendini yönettiği bir toplum.
X X X
Herkes “ben” olursa, eyvah ben de herkes gibi olurum. Aynı düşüncenin, aynı sözlerin, aynı yaşamın içinde aynılaşan insan topluluğu. Sürü. Evet, insan sürüsü. Koyunlar gibi. Birbirine benzeyen, aynı sesi çıkaran, aynı davranışları gösteren milyonlarca koyun. Sürü. Aynı olmanın sıkıcılığında, düşünce, yazı ve davranış çöllüğünde, değişimin o güzel devrimci atılımlarını yaşayamayan, beceremeyen bir topluluk. Ve bu ayrılık köleliğinde, müritleşme aynılığında insan olma nitelik ve onurunu kaybetmiş bir sürü. Bilinçsiz insan topluluğu. Ve bu SÜRÜ’yü güden, yöneten üç beş ÇOBAN. Sürüden onlar gibi düşünmelerini, onlar gibi konuşmalarını, onlar gibi inanmalarını, onların istediği, buyrukladığı kitap ve dergileri okumalarını, onların yaşam şekillerini benimsemelerini, isteyen, emreden üç beş çoban. Ve bu üç beş çobanın tepesinde, Olympos dağının zirvesine oturmuş tanrı Zeus. Titanları ile yönetiyor, yarattığı tanrı çobanlar ve titanlarıyla. “Sürüden ayrılanı kurt kapar” sözüyle…
X X X
Sürüyü aydınlatmak, “ben” kalmak için onlara benlik ateşini veren titan, Promete’yi cezalandırır, baş tanrı Zeus, Kafkas dağlarında çarmıha gerer.
Düşünce gücünü insanlara aşılamaya kalkan Sisifos ile cezalandırır baş tanrı yüce Zeus. Umudun ateşini, yaratıcılığını alıp insanlara veren Kronos’u da. Be ki, sürüde Promete’ler, Sisifos’lar, Kronos’lar gün be gün çoğalırlar. Zeus, tanrılar tanrısı, ölüm tanrısı Thanatos’u görevlendirir, sürüden ayrılanları cezalandırmak için…
X X X
Ben ben olmalıyım.
Sen de sen.
İnsan olmanın en büyük, en kutsal erdemidir, insanın insan olması. İnsanın kendi kendini tanıması, bilmesi ve emeğinin yaratma gücünü tatması…
İNSAN OLMASI.
KENDİ TANRIMIZ OLALIM.